Maleisie en Singapore
Maleisie... ik heb helaas weer een plek gevonden waar ik nog eens naar terug moet.. :) Wat eenfijn land is dit zeg! Maar helaas is januari niet de meest ideale maand om hier te zijn aangezien het monsoonseason is aan de oostkust en de eilandjes daar allemaal gesloten zijn voor toeristen. Neemt natuurlijk niet weg dat er aan de westkust en in het midden van het land niets te beleven valt!
In Penang, waar ik de vorige keer was gebleven, heb ik twee dagen met Sarah uit New York de stad Georgetown doorgeslentert. Het weer was niet helemaal geweldig, bewolkt en af en toe regen. Toch heel veel kunnen zien, Georgetown is een oud stadje met prachtige gebouwen, kleine straatjes en een heleboel mensen. 's Avonds aten we op straat bij de verschillende eetstalletjes om daarna (gedwongen) van de lifemuziek bij ons hostel te genieten. Helaas was dit iedere avond hetzelfde en ging hettot een uurtje of twee door met een volume waar je u tegen zegt. Hierdoor niet heel veel uurtjes slaap gehad maar verder wel erg genoten van Penang.
Na Penang heb ik de bus richting de Cameron Highlands gepakt. In dit berggebied vind je alle soorten plantages/farms etc. die je maar kunt bedenken. Omdat het zo hoog ligtis de temperatuur hier ideaal, anders dan inde rest van Maleisie waar het nooit kouder wordt dan 20 graden. Ik heb hier onder andere een heleboel theeplantages bezocht, maar ook een aardbeien farm waar ikuiteraard verse aardbeien met slagroom heb gegeten, jammie!! Hier veel van de natuur gezien maar vooral ook van de rust genoten. Ik verbleef in een schattig hostelletje waar ik een kamertje op zolder had van ongeveer 4 m2, er lag alleen een matras op de grond. Heeerlijk heb ik hier geslapen!Raam open, frisse lucht naar binnen en tukken maar! Waarschijnlijk toch nog wat naweeen vande Full Moonparty..?
Heerlijk uitgerust heb ik daarna de bus richting de Taman Negara gepakt, een groot National Park, de jungle van West-Maleisie. Ongelooflijk hoeveelNederlanders er hier rondlopen, ik denk dat ongeveer 80% van de toeristen hier Nederlands is. Het was dan ook bijna onvermijdelijk om een grote groep Nederlanders tegen te komen. Met hen heb ik twee dagen in de jungle doorgebracht. Onder andere hebben we een trekking gemaakt en over een hele hoge (en lange!) hangbruggelopen.Ook hebben we een van de stammen bezocht die nog in ditpark wonen. Ze leven in kleine hutjes van bamboo en bladeren, gejaagd wordt er met een blowpipe waarmee ze apen (of iets anders, ze eten alles) met giftige pijltjes uit de boom schieten. Het stamhoofd isautomatisch ook de medicijnman en de medicijnen worden uiteraard uit de jungle gehaald.Geen birthcontrol, dus een heleboel kinderen! Wanneer een vrouw moet bevallen verlaat ze met haar man enhet stamhoofd het dorpje en zoeken ze een rustige plek achter een boom.Door de kinderen wordt van jongs af aan tabak gerookt, dat is namelijk goed want het houdt demuggen bij ze vandaan.Ik kan je vertellen dat je even raar staat te kijken als een jochie van een jaar of 5 met een peukachter zijn hutje vandaan komt..
Vervolgens ben ik doorgereist naar Kuala Lumpur. Natuurlijk mocht ik deze stad niet overslaan! Hier heb ik (overdag en 's avonds)een bezoekje gebracht aan de Petronas Twin Towers.Best indrukwekkend als je met de hoofd in de nek naar deze gebouwen staat te turen. Verder heb ik lekker geshopt in Chinatown, gegeten in Little India enben ik naar de bioscoop geweest!
Nu werd het toch wel weer tijd voor wat strand en daarom heb ik de boot richting Pankor Island gepakt. Dit eilandje is een populaire vakantieplek voor Maleisiers, andere toeristen gaan eerder richting de eilanden aan de oostkust (die nu dus gesloten zijn). Daarbij is het ook voor de Maleisiers nu lower dan low season waardoor ikbijna de enige toerist op dit eilandje was. Ik had daarom het strand praktisch voor mij alleen en heb ik lekker van het zonnetje genoten.De enige mensen waarmee ik het strand moest delen waren de locals. Omdat Maleisie een Islamitisch land is had ik stiekem gehoopt op een Bourkini maar helaas, er wordt gewoon met kleren en al gezwommen en het doodnormale hoofddoekje mag best nat worden.
Nazon, zee en strand was de stad Melaka aan de beurt.Hier heb ik onder andere het Stadhuys bezocht, jaja, Nederlandse invloeden. 's Avonds lekker in het plaatselijke zwembad wat baantjes getrokkentijdens het ladies-only uurtje. Ondertussen werd ikflink bekeken door de plaatselijke (vrouwelijke)bevolking. Melaka is een toeristische plaats maar eris zelden een toerist die baantjes komt trekken. Daarbij droeg ik een bikini, terwijl de rest van de vrouwen een zwempak met mouwen en broekspijpen droeg. Tijdens het zwemmen zijn er veel nieuwsgierige vrouwen naar me toe gekomen om een praatje te maken. Ze wilden weten waar ik vandaan kwam, of ik nog studeerde, of ik getrouwd was en noem maar op. Daarbij ben ik ook veel te weten gekomen over hen, wat voor werk zij deden en of ze welof geen kinderen hadden. Eigenlijk heel gezellig dus en toen ik twee dagen later er weer was werd ikhartelijk begroet door de badmeester en een aantal vrouwen met wie ik eerder had gesproken. Dat zijn toch leuke dingen.
Melaka ligt aan de kust van Maleisie maar heeft helaas geen strand. Er isop ongeveer een uurtje rijden een klein eilandje genaamt Pulau Besar. Bij de tourist informationhad ik gevraagd hoe ik daar moestkomen en de volgende dag vroeg opgestaan en de local-bus gepakt. Op de boot richting het eilandNicklas en Robin uit Zweden ontmoet.Met z'n drieen de enige toeristen op de boot en,wat later bleek, ook de enige toeristen op het eiland. 's Ochtends hadden we een uurtjeover het eiland gelopen en uiteindelijk een prachtig strandje gevonden. Hier heerlijk gelegen, gezwommen en een boekje gelezen. Tegen een uurtje of 1 kregen we toch wel trek en gingen we op zoek naar watte eten. In de verte hadden we een groot gebouw gezien watop een hotel of resort leek. Toen we bij depoort van dit hotel aankwamen werden wetegengehouden door een vriendelijke bewaker die ons met een glimlach op het bordje verboden toegang wees. Het was even slikken toen we de tekening zagen dieboven dit bordje hing, een mannetje met een geweer dat een ander mannetje dat door een hek loopt neerschiet.Met een vriendelijke glimlach debewaker gedag gezegt en rechtsomkeert gemaakt. Helaas namdit niet de honger weg en gingen we dus verder op zoek naar wat te eten. Ongeveer een uur hebben we over het eiland gelopen, het hele eiland is eigenlijk een groot golfterein wat al een aantal weken, misschien maanden niet meer is gebruikt. We liepen over het verlaten terein enzagen overal schoenen liggen. Daarbij hebben we ookveel botten van dieren zien liggen enhadden wealle drie een beetje een raar idee bij dit hele eiland. Serieus geen kip te bekennen.. best griezelig. Gelukkigwaren er bij de plek waar de bootons had afgezet twee kleine restaurantjes en een moskee waar een aantal mensen lekker zaten te eten.We hebben lekker ons buikje rond gegeten en de rest van de dag op het strandje naast de pier gelegen. Terug naar het mooie strandje durfden we niet meer.
Toen ik die avond terug kwam in de dorm waar ik sliep stond Maxine ineens voor m'n neus. Wat een verassing! Ik had haar laten weten waar ik verbleef omdat ze waarschijnlijktwee dagen later in Melaka aan zou komen, maar nu was ze er al! Erg leuk om haar weer te zien en die avond zijn we samen met Nicklas en Robin (en een ietwat irritanteAmerikaan genaamd David)Indiaas gaan eten en hebben we in een bar wat gedronken. De volgende dag samen met Maxine de rest van Melaka verkend.
Na Melaka zat mijn tijd in Maleisie er al weer op en pakten we in alle vroegte de bus richting Singapore. De eindbestemmingvan mijn reis!Dat wastoch wel even een gek idee. In Singapore hebben Maxine en ik de ultime toerist uitgehangen. Zozijn we de eerste avond lekker wezen stappen en hebben we uiteraard Singapore Sling gedronken. Ook hebben we een hele dag in de Singapore Zoo doorgebracht.Ik was vergeten hoe leuk dierentuinen eigenlijk zijn! Vooral het voeren van de Witte Tijgers wasfantastisch om te zien. 's Avonds zijn we naar de Night Safari geweest. Dit is een dierenpark pal naast de dierentuinmaar dit park is alleen 's avonds open omdat er nachtdieren leven.De paden waarop je loopt zijn beschermt met elektriciteit en de dieren hebben veel bewegingsvrijheid. Zo kwam het voor dat we ineens oog in oog stonden met een leeuw op nog geen drie meter bij ons vandaan. Helaas konden we hier geen goede foto's van maken omdat het verboden is je flits te gebruiken.
We zijnook een dagje naar Sentosa Island geweest. Dit ishet vakantie eiland van Singapore en er is dan ook van alles te beleven. Er zijn pretparken met enorme achtbanen,prachtige hotels, je kan er leren surfen op golven in een zwembad, en ga zo maar door.Maxine en ik zijn alle naar Under Water World geweest waar we een dolfijnenshow hebben gezien en verdereenheleboel vissen inde enorme aquariums. Het strand van Sentosa is niet natuurlijk maar wel erg mooi. We hebben lekker aan het strand gelegen.
Natuurlijk hebben we inSingapore ook een bezoekjegebracht aan Chinatown waar we langs de vele winkeltjes en stalletjes hebben gelopen. Ook hier weer lekker op straat gegeten en genoten van alleverschillende mensen die hier rondlopen.'s Avonds samen nog wat gegeten en daar was dat moment weer... afscheid nemen.. Maxine gaat op weg richting de Filipijnen. Bah, vind het nog steeds maar niks! We hebben elkaar een dikke knuffel gegeven en gezworen contact te houden. Misschien komt Maxine voordat ze terug naar Amerika gaat nog even langs Nederland. Ik hoop het!
En dat was het dan.. Over net iets meer dan 24 uur stap ik op het vliegtuig terug naar Nederland. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik me daarbij voel. Aan de ene kant heb ik natuurlijk ontzettend veel zin om familie en vrienden weer te zien, maar aan de andere kant vind ik het verschrikkelijk dat mijn grote avontuur dan echt voorbij is. Terug naar het echte leven, werk, hockey, structuur. Ik heb er zin in en toch ook weer niet. Heel dubbel dus. Ik kan jullie wel vertellen dat ik het super gaaf vind dat ik nu kan zeggen dat ik, in mijn eentje, over land van Moskou naar Singapore ben gereist. Wauw, daar ben ik echt trots op! Hemelsbreed is dat gewoon .. kilometer, moet je nagaan hoeveel kilometer is daadwerkelijk heb afgelegd!
De reis was op alle fronten anders dan ik me had voorgesteld. Vaker beter, maar soms ook niet. Bijvoorbeeld het alleen reizen, dat was vooral in het begin toch even wennen. Ik dacht van te voren, dat doe ik wel even. Maar het heeft zeker twee tot drie weken geduurd voor ik daadwerkelijk op mijn gemak was hierbij. Nooit heb ik serieus overwogen naar huis te komen maar ik heb vaak gedroomd over thuis, Nederland, familie en vrienden. Dat zegt een heleboel denk ik. Overdag was ik gewoon te druk met alle fantastische dingen die ik heb gedaan, dat er geen tijd was om ergens anders aan te denken. Ik heb echt moeten leren alleen te zijn, maar nu vind ik het heerlijk! Ik zou het zo weer doen, het is me super goed bevallen.
'Time flies when you're having fun' geldt niet echt voor mij en deze reis. Ik heb namelijk wel fun gehad, maar het is niet echt voorbij gevlogen. Als ik bijvoorbeeld terugdenk aan Rusland, dan lijkt het wel een jaar geleden. Inbijna 5 maanden heb ik zo ontzettend veel gezien en gedaan. Ongelooflijk eigenlijk dat het 'maar' 5 maanden was.Ik heb er ontzettend van genoten, kan niet echt beschrijvenhoe het voelt. Het was fantastisch!De laatste paar dagen heb ik mezelfde vraag gesteld wat ik nou het bijzonderst, leukst, indrukwekkendst of stoerste vond maar voor iedere term kan ik wel 5 dingen noemen! Olifanten wassen in deMekong of sterrenkijken in Mongolie? De Gibbon Experience of de Full Moon party? De Killing Fields of Halong Bay? 10 meter cliffjump of 500 kilometer op de motobike?En zo kan ik nogwel even doorgaan. Ik kan niet kiezen! En daarbij ook nog alle bijzondere mensen die ik heb ontmoet. Natuurlijk Maxine waarmee ik lang heb samen gereist, maar ook Caja, Roos, Kirsty, Mark, Justin, Liam, Fran, Evy en Sandra. En nog zoveel anderen! Gelukkig bestaat er zoiets als internet!
Wist je trouwens dat ik deze reis4 zonnebrillen heb versleten en dat je in Azie ongeveer net zoveelNederlanders tegenkomt alswanneer je in Amsterdam over straat loopt?Ik kwam een Engelsman tegen die na het ontmoeten van de zoveelste Hollander (ik dus)verward uitriep; 'Who is taking care of your country if all you Dutchies are here?!'.
Wist je dat ik heb geleerd met stokjes te eten en zelfs rijst voor mij geen probleem meer is? Ik heb ook geleerd dat je tijdens een busreis altijd naar de wc moet gaan tijdens een stop, je weet namelijk nooit wanneer de volgende mogelijkheid zich voordoet en in wat voor toestand deze toilet zich mogelijk verkeert. Dat je in China altijd de kleinste portie etenmoet bestellen want die isal enorm, maar inLaos de grootste waarvanje er soms twee op kan. Ik heb moeten leren afdingen, dat was echt onvermijdelijk, want toeristjenaaien is de favoriete hobbyvan de gemiddelde tuktukdriver ofmarktkoopman.
Wist je dat je na een aantal maanden iedere dag Engels spreken je op een gegeven moment in het Engels gaat denken en dromen? Dat was heel raar om te ontdekken. Ook wordt het lastig om snel te schakelen tussen Engels en Nederlands als je bijvoorbeeld een Nederlander tegenkomt en tegelijkertijd Maxine in het gesprek probeert te betrekken. Dan komen er soms hele rare zinnen uit je mond...
Ik ga ook zo ontzettend veel missen! Denk bijvoorbeeld aan al dat lekkere eten hier! Stickyrice met mango (met stip op 1!), dumplings, fruitshakes, Cambodjaanse Amok, coconut pancakes, jackfruit! Uiteraard ga ik ook de heerlijkezomerse temperaturen missen, mijn flipflops die na 5 maanden nog steeds lekker lopen! Natuurlijk de vrijheid..
Gelukkig kan ik ook weer onbeperkt (nou ja..)kaas en wijn gaan nuttigen, dat heb ik echt gemist! Ook drop enfrikandellen speciaal, of bitterballen!! Mmmm.. Daarbij mijn eigen bedje, dat is toch ook wel een lekker idee. En een schoon toilet. Geen kakkerlakken meer!
Ik wil ook mijn grote vrienden Acda en de Munnik bedanken voor het muzikaal begeleiden van mijn hele reis. Muziek kan veel met je doen en tijdens het reizen kon ik met hun muziek heerlijk wegdromen en zo de vele uren in de bus/trein/boot overbruggen. Natuurlijk werden zij ondersteunt door andere artiesten die een plekje op mijn Ipod hebben bemachtigd, maar zij blijven toch echt mijn nummer 1! Thanks! :)
Ik ben er wel klaar voor om weer naar huis te komen. Lekker weer iedereen zien! Ik heb zin om te hockeyen! Lekker terug naar mijn kamertje in Utrecht! En als zelfs Geerst Wilders zich met Culemborg gaat bemoeien wordt het tijd om terug te komen.. ;) Onderstaand zinnetje vond ik op een pleedeur in een hostel in Vietnam. Ik heb hem onthouden en vind hem enorm passend als ik terug denk aan de afgelopen maanden;
'I have seen more than I remember and remember more than I have seen'.
Thanks iedereen die me heeft gevolgd, vooral voor alle lieve reacties die ik kreeg op alle verhalen. Die zorgde elke keer weer voor een glimlach op mijn gezicht!
Veel liefs en een dikke kus! Tot snel!
Jolise
Koh Phi Phi, Railaybeach, Koh Tao & Koh Samui
Allereerst wil ik iedereen een fantastisch succesvol, liefdevol en gelukkig nieuwjaar wensen.. HAPPY NEW YEAR! Poeheee, 2010 alweer.. de tijd vliegt! Tijd om jullie weer op de hoogte te brengen dus!
Na mijn vorige berichtje ben ik helaas ziek geworden. Een vervelend virusje in mijn darmen zorgde ervoor dat ik 5 dagen lang ziek op mijn bed heb gelegen.. nou ja.. dat zou nog een luxe zijn geweest, aangezien Maxine en ik graag richting het zuiden van Thailand wilde en ik daarom zo'n 36 uur in de bus heb gespendeerd. Ik kan je vertellen dat dat niet echt prettig is als je je ziek voelt, maar goed! Heb het overleefd! We zijn vanuit Laos met de bus naar Bangkok gegaan, hebben daar een nachtje geslapen en hebben de volgende dag de nachtbus naar Phuket gepakt. Helaas heb ik van beide plaatsen niet veel meegemaakt en heb ik deze dagen dus voornamelijk op bed doorgebracht. Gelukkig voelde ik me na Phuket weer wat beter en hebben we de boot naar Koh Phi Phi gepakt.
Koh Phi Phi is een mini eilandje dat eigenlijk helemaal opgeslokt is door het toerisme. Van het eiland is vrij weinig meer te zien omdat de straten volgebouwd zijn met eettentjes, barretjes en discotheken. Voor mij was dit een beetje teveel van het goede, best gezellig allemaal maar hierdoor kreeg ik niet echt het idee op een tropisch eiland te zitten. Gelukkig vonden Maxine en ik een kamer in een guesthouse aan het strand. Dit strand was prachtig! Als je je een tropisch eiland voorstelt dan ziet het strand er zo uit. Wit zand, prachtig blauw water en limestone rotsen die uit het water omhoog steken. We hebben twee dagen heerlijk op het strand genoten van de zon en hebben 's avonds op het strand genoten van de vele vuurshows die ze hier gaven. Daarbij ontbrak ook niet een groot springtouw die in de vlammen opging terwijl dronken backpackers probeerde hier heelhuids doorheen te springen. Prachtig om te zien hoe ze de zee in renden als ze het niet redde...
Na Koh Phi Phi heb ik Maxine voor heel even gedag gezegt. Zij ging richting de Birmese grens om zo haar visum voor Thailand te verlengen, ik ging richting Krabi waar ik op Railaybeach ben beland. Railaybeach staat bekend om de prachtige limestone rotsen en is daarom ook een populaire plek voor rockclimbing. Natuurlijk moest ik dat ook proberen! Een halve dag heb ik onder begeleiding deze rotsen beklommen en dat viel me eerlijk gezegt een beetje tegen. Pff, dat is zwaar werk! Moest echt even aan de bak. Maar gelukkig gaf het een enorme kick als je de top bereikte. Adrenaline all over en een prachtig uitzicht! Ik heb in totaal vier keer geklommen en mijn hoogste klim was 18 meter.
Op Railaybeach heb ik ook kerstavond gevierd. Kerstavond is eigenlijk het allerbelangrijkste hier in Thailand en ook voor een heleboel toeristen. Samen met Tuomas uit Finland heb ik een heerlijk kerstdinertje op het strand gepicknickt met Thais voedsel en punch. Overal om ons heen gingen wensballonnen de lucht in en er was vuurwerk. Dit alles maakte het een hele bijzondere kerstavond. Toch gek om kerst te vieren in de warmte op zo'n mooie plek, was eigenlijk een beetje onwerkelijk, maar heb er goed van genoten.
De volgende ochtend heb ik debus en boot naar Koh Tao gepakt. Dit is een eilandaan de oostkant van zuid-Thailand. Hier was Maxine ook weer en hebben we elkaar onze kerstkadootjes gegeven!Koh Tao staat bekend om zijn mooie duikplekken en om het feit dat je er relatief goedkoop jePADI kan halen. De volgende ochtend begonnen Maxine en ik dan ook aan onze Open Water Course. We begonnen in het zwembad met de basisoefeningetjes en hebben zelfs een aantal uren in een klaslokaal doorgebracht. We kregen huiswerk op die we dezelfde avond braaf hebben zitten maken en hebben ook eenware toets af moeten leggen. De volgende dag stond onze eerste duik in het water te wachten. Helaas viel deze duik in het water omdat Maxine ziek werd.Ze kon hierdoor niet verder duiken en blevende instructeur en ik ook maar aan de kant om een beetje op haar te passen. Helaas bleef Maxine ook de volgende dagen ziek en heeft ze de cursus niet af kunnen maken. Ik daarintegen kan jullie met trotsvertellen dat ik een Open Water duiker ben! De vier duiken die ik die dagen daarna heb gemaakt waren helemaal geweldig. Ik heb super veel vissen en prachtig koraal gezien. Zelfs heb ik diep onder mij het puntje van de staart van een haai zien weg zwemmen als telt dat natuurlijk niet echt. Toch best stoer toch?!
30 december zijn Maxine en ik richting Koh Samui vertrokken. Hier hadden we een kamer gereserveerd op een resort. Poepieluxe voor ons backpackers, een bungalow en een zwembad aan het strand. Heerlijk! Hierhadden we ook weer afgesproken met Sandra en waren we dus voor eventjes weer met zijn drietjes. We hebben twee dagen heerlijk gerelaxedmaar we keken natuurlijk het meeste uit naar de Full Moon party. Met partyboten werden feestgangers van Koh Samui naar Koh Phangan gebracht om daar het feest bij te wonen. Dit verliep helaas niet helemaal soepeltjes omdat er gewoon veel te veel mensen waren en te weinig boten maar gelukkig stonden we om 5 voor 12 op het strand met een bucket in onze handen. Om 12 uur was er prachtig veel vuurwerk en barste het feest helemaal los. Wat een feest! Helemaal geweldig!Er hing een super sfeer, mensen zaten onder de fluoriserende verf en het was een gehappynewyear over en weer. Rond 7 uur de volgende ochtend rolde we dan ook met een grote glimlach maar doodop ons bedje in.
Sandra en ik moesten helaas een paar uurtjes later alweer opstaan omdat we uitmoesten checken.Maxine bleef lekker liggen want die heeft besloten nog wat langer op Koh Samui te blijven. Dit betekende dus ook dat ik afscheid moest nemen van Maxine. Pfff, dat was niet makkelijk zeg. Twee maanden hebben we samen gereisd en dan bouw je toch wat op samen.We gaan proberen elkaar nog even te zien in Singapore vlak voordat ik terug naar Nederland vlieg. Ik hoop dat het lukt maaranders weet ik ook zeker datwe elkaar vast nog eens opzoeken.
Samen met Sandraheb ik een boot naar het vaste land gepakt en heb ik ook van haar afscheid genomen op hettreinstation. Zij ging richting Bangkok om van daaruit tichting de Filipijnen te vliegen en ik pakte een nachttrein richting Maleisie. Weeeer een afscheid,nou zeg!
Op dit momentzit in op het eiland Penang in Maleisie waar ik een kamer deel met Sarah uit New York (ik zoek ze op denk ik...). Gezellige meid waar ik een paar dagen mee op ga trekken.Ik heb nog2,5 week voor de boeg wat veel te kort is, maar ik ga nog veel dingen beleven hier in Maleisie! Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte en het aftellen is nu toch wel begonnen... nog 18 nachtjes..
Dikke kussen voor iedereen!
The Loop, Tadlo en Don Det
Sabaideeee!!!
Ik zal jullie weer even op de hoogte brengen van wat ik allemaal heb beleefd. Vanuit een regenachtig Pakse kom ik internettend mijn laatste dagje in Laos door. Een goed moment om deze site weer bij te werken dacht ik zo!
We waren gebleven in Vientiane waarna Sandra, Maxine en ik de bus naar Tha Khaek hebben gepakt. Tha Khaek is het start- en eindpunt van The Loop. Een route van bijna 500 kilometer door het binnenland van Laos. Wij drieen hebben deze tour op de motorbike afgelegd. En alledrie een eigen motorbike!! Na wat geklungel in het begin (we kregen namelijk geen makkelijke automaatjes maar kregen de stoere bikes waarbij je zelf moet schakelen enz.) reden we al snel als drie stoere bikerchicks door het prachtige landschap van Laos. In drie dagen tijd hebben we het rondje helemaal gereden. Soms net voor het donker werd, soms net daarna maar we kunnen in ieder geval zeggen dat we het er zonder kleerscheuren vanaf hebben gebracht. Alleen Maxine is 1 keer de goot ingereden en kwamen we 1 keertje zonder petrol te zittenmaar hebben we verder alleen maar een fantastische tour gemaakt. Het leuke van de route is, is dat het door verschillende landschappen gaat, door bergen, rijstvelden, kleine dorpjes maar ook over rotsweggetjes of gewoon lekker asfalt. Onderweg hebben we van alles gezien zoals een lagune waarin we natuurlijk een duikje hebben genomen maar ook een enorme grot of eigenlijk een ondergrondse rivier waarop we een boottocht van 2,5 uur hebben gemaakt. We sliepen in de kleine dorpjes. De tweede nacht gewoon bij mensen thuis wat het erg bijzonder maakte, samenmet hen hebben we gegeten en de avond door gebracht. Hoe kleine en armmoedig de dorpjes ook zijn, overal hebben ze tv's en mobieltjes. Zo kwam het dat we die avond met deze familie ook naar de opening van de SEA (South East Asia)-gameshebben gekeken. Dit zijn de Olympische Spelen maar dan alleen voor zuid-oost Azie en wordt dit jaar voor het eerst in Laos gehouden. Iedereen in Laos is megatrots daarop en volgen de spelen dan ook op de voet. De opening zag er super mooi en professioneel uit, net de echte Spelen!
Na drie dagen op de motorbike kwamen we moe maar goedgehumeurd en goedgebruindterug in Tha Khaek. We waren super trots dat wij deze route maar mooi met drie meiden hebben afgelegd! Omdat we zo moe waren hebben we maar meteen een nachtbus gepakt, slapen konden we namelijk overal. Maar rond05.00 uur 's nachts werd ik wakker gemaakt door Maxine en Sandra, de bus was al in Pakse gearriveerd terwijl wij dachten dat 'ie tot minstens 7 uur zou rijden. Stonden we daar, midden in de nacht (naja, de zon kwam al op..) op een verlaten busstationnetje in de kou. Gelukkig konden we om 07.30 uur de eerste bus naar Tadlo pakken. Tadlo is een klein plaatsje in het zouden van Laos. Maar weinig backpackers gaan deze kant op maar wij wilden het graag zien. Aangekomen in Tadlo komen we inderdaad tot de conclusie dat het er erg stil is. Met z'n drietjes maken we een wandeling door de omgeving. Onder andere zien we een aantal watervallen. Als we op een gegeven moment langs een klein dorpje komen worden we door drie kleine jongetjes meegenomen hun dorp in. De nemen ons mee naar de rivier achter het dorpje waar op het land iedereen (ook de allerkleinste kinderen) aan het werk zijn. Het ziet er prachtig uit! We lopen tussen de landjes door achter de jochies aan. We klauteren over grote keien en vragen ons steeds meer af waar ze ons mee naar toe nemen. Op een gegeven moment komen we aan bij wat in het regenseizoen een enorme waterval moet zijn, maar wat nu zo goed als droog staat. Grote rotsen en prachtige planten. De jochies duiken het water is wat er nog wel ligt. Echt een plek wat je anders nooit gevonden zou hebben. We nemen onze gidsjes mee naar het winkeltje in het dorpje en ze kiezen alledrie een flesje Pepsi. We kopen ook voor ieder een pen omdat de schoolspullen hier voor de meeste dorpsbewoners te veel geld kost. Dat maakt het dan toch weer bijzonder om naar de plekken te gaan waar niet alle toeristen ook komen.
Na Tadlo vertrekken we richting de 4000 Islands in het zuidelijkste zuiden van Laos. Hier splitst de Mekong zich in allerlei kleine riviertjes waardoor erkleine eilandjes ontstaan. Wij verblijven op het eilandje Don Det. We slapen in een bungalowtje aan het watermet ons eigen hangmatje om lekker in de lezen of om van het uitzicht te genieten. Overdag is het heet hier, we merken duidelijk dat we weer op de hoogte van Bangkok komen. Daarom zwemmen we veel in de Mekong.Opeens herinnerde ik me, terwijl Sandra en ik lekker aan het afkoelen waren in het water, dat de dokter van wie ik mijn injecties kreeg mewaarschuwde voor hetzwemmen in het water van Laos. Beter nietdoen zei ze... terwijl ik de afgelopen maand alleen maar in het water heb gelegen voor m'n gevoel. Dit kreegme dus niet het water uit (want nu maakt het toch niet meer uit..), maariets anders deed dat wel. Nadat we eerst een dode kikker (een heeeeeele grote) uit het water hadden gevist en lacherig op zoek gingen naar de wormpjes in het water (waar de dokter me dus voor gewaarschuwd had) zien we opeens op nog geen meter afstand een slang voor onze neus voorbij zwemmen. Dat was even schrikken geblazen en gillend zwommen we als maloten naar het strandje om zo snel mogelijk het water uit te klimmen. Brrrr... misschien maar beter niet meer zwemmen in Laos dan. Helaas was het de volgende dag we snikheet en lag ik alsnog in de Mekong, maar dan op een plek waar meer mensen zwommen en alle beesten hopelijk afgeschrikt werden..
Naast kikkers en slangen heb ik ook nog Irrawaddy dolfijnen in het water ronddom de 4000 eilanden gezien. En dat was prachtig! In een longtailbootje voeren we in de namiddag het water op en dreven daar een uur over het water. Ik heb een heleboel dolfijnen om ons heen zien zwemmen maar helaas kwamen ze nooit dichtbij genoeg om er een goede foto van te nemen. Ik heb een aantal foto's met een vin of een rug van een dolfijn erop maar het is net iets te ver weg. Toch was het prachtig om deze beesten rond te zien zwemmen in deze prachtige omgeving. Veel leuker dan in het Dolfinarium als je het mij vraagt. 5 dagen hebben we lekker op Don Det gespendeerd, we hebben gefietst, gezwommen, gewandeld, gelezen ende zon aanbeden. 'sAvonds aten we meestal bij zonsondergang die hier echtsuper mooi is. Natuurlijk hebben we ook hier de SEA-games een beetje gevolgt en waren we natuurlijk Laos supporters. Ook hier is voetbal het belangrijkst en staat dan ook het meeste aan. Helaas heeft Laosin de halve finale van Maleisie verloren, maar iedereen was al helemaal in de wolken dat ze het zo ver hadden geschopt.
In Don Det hebben Maxine en ik ook afscheid genomen van Sandra die nu twee weken in Cambodja rondreist. Gelukkig zien we haar eind december weer op de Full Moon party met oud en nieuw. Op dit moment zit ik in een regenachtig plaatsje genaamd Pakse waarvandaan we morgen met de bus naar Bangkok vertrekken. De komende twee weken verblijf ik op de Thaise eilanden en ga ik genieten van zon, zee, strand en nog veel meer! Ik vier kerst op Koh Tao waar ik ook mijn PADI duikcursus ga doen, oud en nieuw zoals hierboven benoemdop KohPhangan tijdens de Full Moon party wat een geweldigfeest moet worden. Heerlijk, kijk er erg naar uit!
Ik leesook dat er bij jullie vandaag sneeuw ligt!Cool! Wat een gek idee zeg, dat ik hier in de hitte zit en jullie in de sneeuw! Hopen op een witte kerst dan maar, jullie sneeuw, ik wit zand!
Dikke kus Jolise
Gibbon Experience, de Slow Boat, Vang Vieng en Vientiane
Maar laat ik jullie eerst vertellen hoe de Gibbon Experience was. In 1 woord; geweldig! Wat een gave ervaring, je vliegt door en over de bomen over ziplijnen van soms wel 600 meter lang. Hierdoor heb je een geweldig uitzicht en voel je je zo vrij als een vogel (of Gibbon dus). Daarbij hebben we iedere dag mooie trekkings door het regenwoud gemaakt, bij een waterval gezwommen en hoog in de bomen in boomhutten geslapen. We hadden een leuke gemixte groep met onder andere Johnny van 10 jaar en zijn vader uit Tsjechie, Gen en Guy uit Australie, Marijke en Tialda uit Duitsland en ook Chad, de Amerikaan waarmee we in Thailand al een tijdje hebben gereisd. Uiteraard was Maxine er ook! Het was erg fijn om een leuke groep te hebben want de boomhutten zijn niet groter dan een aantal vierkante meter en daar slaap/eet/leef je met z'n allen. 's Avonds hebben we ons voornamelijk vermaakt met kletsen en kaarten. Heel gezellig met de jungle geluiden op de achtergrond. Helaas hebben we, ondanks een trekking om 6 uur 's ochtends, geen Gibbon gezien, wel gehoord! Ook was het de eerste nacht even schrikken toen onze boomhut heel even hard heen en weer werd geschud. We wisten niet wat dit was en omdat het aardedonker was vonden we het stiekem een beetje eng, wat voor grote aap zou er nu aan onze boomhut hangen? De volgende dag hoorde we van onze gidsen dat het een kleine aardbeving was... wow... okee!
De drie dagen in het regenwoud gingen natuurlijk veel te snel voorbij en voor we het wisten zat onze laatste glide erop en konden we op weg terug naar de bewoonde wereld. Hier even van onze welverdiende rust genoten want de volgende dag zijn Maxine, Chad en ik met de Slow Boat richting Luang Prabang vertrokken. De naam Slow Boat doet zijn eer aan want langzaam gaat 'ie en daarom doet de boot er ook 2 dagen over. Ook is er niet echt een maximum aantal mensen dat wordt toegestaan op de boot wat erop neerkwam dat we met bijna 150 man opeengepakt de Mekong op gingen. Daarbij zijn er natuurlijk geen comfortabele stoelen maar houten bankjes, plastic krukjes en de grond om op te zitten. In het begin moest iedereen even zijn of haar plekje vinden maar ik denk dat ik, juist doordat het zo volgepropt en ongeorganiseerd ging, er nog meer van genoten heb. Vanaf de rand van de boot had ik een geweldig uitzicht over de prachtige omgeving van de Mekong in Laos. Daarbij zit iedereen zo dicht tegen elkaar aan dat je bijna gedwongen wordt met elkaar de kletsen waardoor je uiteindelijk de rest van je tijd in Laos overal 'bekenden' tegenkomt van de Slow Boat. Toch ben je aan het eind van een dag op de boot blij dat je het houten bankje in mag ruilen voor een zacht bed..
Omdat Maxine en ik al bijna een week in Luang Prabang hadden doorgebracht zijn we meteen doorgereisd naar Vang Vieng. Dit is een klein plaatsje precies tussen LP en Vientiane (hoofdstad) in. Eigenlijk stelt het niet veel voor maar toch is dit de grootste trekpleister van Laos. Hier is namelijk het fenomeen 'tuben' ontstaan. Stel je een prachtige bergrivier voor, zet er flonders langs de kant met barren erop, bouw met touwen en bomen een soort van trapezen en gooi een paar honderd jonge backpackers in een tube het water in.
Ik kan je vertellen, levensgevaarlijk! En dan letterlijk, een local wist me te vertellen dat er dit jaar 'pas' drie mensen zijn overleden tijdens het tuben doordat ze met hun dronken hoofd van de veel te hoge swings af zijn gegaan of gewoon niet meer wisten hoe ze moesten zwemmen.
Ik kan je ook vertellen, wat een feest! Beste zwempartijtje waar ik ooit ben geweest! Want ondanks alle gruwel verhalen konden we dit natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan en hebben we niet 1, maar 2 dagen getubed. Vanaf een uurtje of 11 's ochtends is iedereen er weer klaar voor en gaan er TukTuk's vol richting de rivier. Drinken uit glazen is voor mietjes, hele emmers (daar zijn de buckets weer!) met alcohol worden er leeg gelurkt. De beats bleren door de speakers en het zonnetje schijnt lekker. Af en toe even een plonsje (al dan niet met een swing) het water in ter verkoeling. Tot een uur of half 6, dan de TukTuk terug om de tube op tijd in te leveren. Eigenlijk is het de bedoeling dat je met de tube de hele rivier af dobbert maar niemand die dat redt omdat ze te lang in de barren blijven hangen. (Kleine kanttekening, dag twee heb ik echter op wonderbaarlijke wijze wel de eindstreep gehaald door te tuben..) Rond een uur of 8/9 heeft iedereen gedoucht en gegeten en wordt er verder gefeest in barren in het stadje zelf. Dankzij de geweldige avondklok in Laos krijgt iedereen voldoende nachtrust en sluit alles zo rond 00.00 uur...
Misschien begrijp je dat Maxine en ik tussen die twee dagen in even een dagje wat anders hebben gedaan. We besloten te gaan mountainbiken. Ook Sandra uit Nederland, die we al eerder bij de Gibbon Experience hadden ontmoet (andere groep) en de eerste dag tijdens het tuben weer tegen waren gekomen, sprong als een ware Hollandse op de fiets en ging dus gezellig mee. Met een guide hebben we een goede tocht gemaakt naar een grote grot waarin we zijn geweest, een lagoon waarin we hebben gezwommen en een dorpje waarin de mensen ons vriendelijk begroetten. Aan het einde van de tocht toch aardig bekaf maar het was erg leuk en hebben weer wat meer van Laos gezien!
Vanmorgen vroeg zijn Maxine, Sandra en ik met de local bus naar Vientiane vertrokken. Natuurlijk weet je dat je van een local bus alles kan verwachten maar toch komen we steeds weer voor verrassingen te staan. Nu stond er een motorbike midden in het gangpad en waren uiteraard alleen de drie stoelen daarachter nog vrij. Dus wij over de stoelen en banken (met mensen) geklauterd en hebben we uiteindelijk ons plekje bereikt. Eenmaal in Vientiane, nadat we een slaapplek hadden geregeld, zijn Sandra en ik naar het Buddhapark gegaan. Dit is eigenlijk een grote beeldentuin met een heleboel Buddha beelden. Een uit de handgelopen hobby van iemand die de beeldjes verzamelde en steeds groter en groter wilde. We hebben onze ogen uitgekeken naar deze prachtige beelden en vonden het jammer dat we niet de verhalen achter de verbeeldingen kenden.
Na het Buddha park hebben we ook nog het nationaal monument van Laos bezocht. Een enorme gouden 'stupa'. Mooi om te zien omdat de namiddag zon het goud van zijn goede kant liet zien.
Verder is er in Vientiane voor ons niet zoveel speciaals meer te zien en reizen we daarom morgen door naar het zuiden van Laos waar geen grote steden meer te bekennen zijn en we weer back to basic gaan. Lekker, heb er zin in!Internet in Laos is uitermaaaate traag en daarom lukt het me niet om alle foto's die ik wilde plaatsen te plaatsen, jullie moeten het hier even mee doen! Enjoy!
Dikke kus Jolise
ps. hoe was pakjesavond? Iedereen nog in Nederland of zijn er stouterts naar Spanje vertrokken?
Chiang Mai, Pai en Luang Prabang
Daar ben ik weer! En dit keer weeeer uit een ander land, namelijk Laos! Laos is weer helemaal anders dan Thailand, meer vergelijkbaar met Vietnam maar ook weer anders. Same same but different!
Maar we waren in Ayuthaya gebleven wat alweer eeuwen geleden lijkt omdat ik in de tussentijd weer een heleboel heb meegemaakt. Vanuit Ayuthaya heb ik de minibus naar Bangkok gepakt waar ik in een klein restaurantje had afgesproken met Fran (Zuid-Afrika) en Chad (USA) die ik ken van de tour in Kanchanaburi en met Evy (Belgie) die ik niet eerder had gezien maar die samen met Fran aan het reizen is. Natuurlijk ook met Maxine waar ik nog steeds samen mee optrek. Met z'n allen hebben we de nachttrein naar Chiang Mai gepakt wat een hele nieuwe ervaring was. Je zou denken dat ik inmiddels weet hoe een trein er van binnen uitziet, maar dit had ik nog niet eerder gezien. We reizen 2e klasse wat betekend dat we in een coupe zonder airco zaten. In plaats van de 4 personen die ik gewend was, moest ik nu een coupe delen met ongeveer 20 man. Gelukkig hadden we de onderste bedden gereserveerd omdat we dan een raam hadden die we helemaal open konden gooien. Iedereen was nogal uitgeput van de afgelopen dagen en we hebben daarom de 14 uur in de trein gebruikt om heerlijk uit te rusten wat wonderbaarlijk genoeg prima lukte.
In Chiang Mai duurde het even voordat we een slaapplek hadden gevonden omdat alles vol was. Gelukkig een prima plekje gevonden en daarna een beetje rondgelopen. Meteen maar een kookcursus geboekt voor de volgende dag met Fran, Evy en Chad. Maxine is een ware New Yorkse en gebruikt haar oven thuis om haar schoenen in te bewaren en vindt koken een vies woord en liet daarom de cusus aan zich voorbij gaan. De volgende morgen werden webij ons guesthouse opgehaald door Boom (it isone timeBoom, not Boom Boom!!)en pittige tante die ons vandaag Thaifood zou leren koken. Eerst reed ze ons (+ nog 2 Oostenrijkers en 2 Engelsen) naar de markt om ingredienten te kopen. Iedereen had van te voren aangegeven wat 'ie wilde koken en op de markt kregen we uitleg over alle verschillende ingredienten. Daarna zijn we naar de keuken gereden waar het werk kon beginnen. In totaal hebben we 9 gerechten gemaakt en hadden we halverwege de dag spijt dat we 's ochtends hadden ontbeten. Ik was in mijn nopjes toen we mijn favo Thaise toetje gingen maken: mango met sticky rice!Mjamm! Aan het einde van de dag konden we niet meer lopenvan al het eten dat weop hadden. Helaas werden zowel Chad als Fran die avond ziek en dat kunnen we alleen maar terugrekenen naar de garnalen die zij wel, en Evy en ik niet hadden gegeten.
Na Chiang Mai zijn we doorgereisd naar Pai. Pai is een klein dorpje wat erg laidback en relaxed is. Hippytown, zoals sommige het noemen. Het was hier wat kouder dan we gewend waren wat wel even lekker was.Op straat wordt hier van alles verkocht en we hebben danook de hele avond door het dorpje gestruint. Onder andere omdat we (Fran, Evy, Maxine en ik) een 3-daagse jungle/rafting tour voor de volgende dagen hadden geboekt en we goed wilden eten (wat niet moeilijk is in Pai, eten is overal!)en we een muts en sjaal en warme kleren nodig hadden voor de trekking zoals onze gids ons had aangeraden mee te nemen. Het kan 's nachts flink koud worden.
De volgende morgen vroeg op, tijd voor actie! De eerste dag vande trekking hebben we veel verschillende landschappen gezien. Onder ander jungle, maar ook rijstvelden, bergen etc.We rustten bij een beekje met cakejes en lunchen in een bergdorpje in een bamboohut.Het is een pittige trekking ende waterval die we aan het eind van de middag tegenkomen is dan ook een welkome verrassing.Terwijl wij afkoelen inhet water maakt onze guide een kampvuurtje. Zittend bij het vuur drogen we op en krijgen we wat ricewisky uit een bamboobeker. Daarna lopen wenaar onze slaapplaats voor die avond, een grote bamboohut. Genietend van kruidenthee zien we de zon ondergaan vanuit dezehut en hebben we geroosterde bamboowormen geproeft. Best lekker! Er is geen elektriciteit en de kaarsen worden aangestoken. Samen met onze guide ende bewoners van de hut koken we ons eten. Het wordt een enrom gezellige avond, ondanks dat we elkaar taal niet spreken.
De tweede dag van de trekking verloopt wat anders dan de eerste. We vermoeden dat onze guide een kater heeft van de ricewisky want hij loopt constant achteraan en wil iedere 10 minuten een pauze. We lopen die dag in totaal maar 2,5 uur terwijl we de dag ervoor ongeveer 6 uur hadden gelopen. Gelukkig is de omgeving prachtig en genieten we van onze 'douche' in de rivier aan het einde van de dag. Maar dan komen we aan bij onze slaapplaats voordie avond.Het blijkt dat we gaan logeren bijeen oudere man uit een van de bergdorpjes. Hij woont in een hutje van ongeveer 25m2.In de ene hoek van het hutjeis een plaats gemaakt zo groot als een klein 2 persoonsbed met viezige vale dekentjes. In de andere hoek is een vuur gemaakt met een pot erboven. Verder is er niet veel. Als je je bedenkt dat wij al met z'nvieren zijn en we ook een guide bij onshadden, vroegen we ons af waar we zouden slapen.Dit werd snel duidelijk toen wij het bed toegewezen kregen. Met z'n vieren dusop de (vieze) plekje... we wilden niet onbeleefd zijn en zagen het maar alservaring dus gingen akoord. De guide en de man des huizes zouden op de grond slapen, dit was geen probleem zeiden ze, dit deden ze wel vaker.Tijdens het eten vertelde onzeguide dat de man des huizes vroeger erg rijk was geweestmaar dat hij nu zijn geld kwijt is. We vroeger wat er mis was gegaan maar dat kon hij niet vertellen. Helaas kwamen we er zelf achter wat er mis is gegaan, want zowel de man des huizes als onze guide hebben het die avond flink op een zuipen gezet en hebben tot diep in de nacht lopen schreeuwen en lachen terwijl wij in het ranzige bed, op elkaar gepropt, probeerde in slaap te komen.Wat is dan ondankbaarheid en wanneer kan je erwel wat van zeggen? Je begrijpt dat ik die nacht niet echt veel slaap heb kunnen vatten en ook de volgende morgen begonnen de mannen om 7 uur in de ochtend alweer met het drinken van de wisky. Tegen 9 uur zouden we opgehaald worden om die dag te gaan raften en dat moment kon niet snel genoeg komen. De man des huizes was alweer (of nog steeds?) dronken voordat we weggingenen wij waren blij met een nieuwe guide.
De derde dag zijn we dus gaan raftenen dat was echt geweldig! Het was prachtig weer, we hadden een roze boot (jeej!) en onze groep was erg gezellig. Het raften begon erg rustig maar halverwege de dag hebben we een aantal heftige stromingen gehad wat niet altijd vlekkeloos verliep en er mensen uit de boot vielen (ik ook!), neemt niet weg hoegaaf het was! We kregen onze lunch terwijl we ineen waterval zaten, hebben met modder gespeeld in hotsprings langs de rivier en hebben van een cliff van 10 meter in het water gesprongen. Dat laatste was supereng en ik denk niet dat ik het ooit nog eens doe, maar man wat krijg je daar een adrenalinestoot van! Heerlijk! Haha!! Die avond kwamen we uitgeput weer terug in Pai en het enige wat we toen nog konden was slapen.
Na een dagje relaxen in Pai hebben Maxine en ik 's avonds de bus naar de grens met Laos gepakt omdatde volgende dag ons visum zou verlopen. Die ochtendmet de boot deMekong, en daarmee de grens overgestoken. We waren in Laos! We hebbeneen busticket naar Luang Prabang gekocht en waren we voor de komende 13 uur zoet.Uiteindelijkgoed en wel aangekomen in LuangPrabang. Snel een slaapplaats gevonden en de volgende dag dit stadje verkend. Het is winter in Laos en daarmee overdag ongeveer 20 graden en dus prima te doen, maar zodra de zon hier ondergaatwordt het superkoud en lopen we erbij als een buil kleren. Alles wat we hebben trekken we overelkaar aan, wieverwacht er nou kou in Zuid-Oost Azie?? Luang Prabang is een heerlijk rustig authentiek stadje. Toch zijn er een heleboel toeristen hier maarhet niet echt een typische toeristenplaats. Alles sluit hier 's avonds om 23.00 uur, alle bars en restaurants. Alles, behalve de bowlingbaan! Dit is dan ook de plek waar iedereen naar toe gaat na 23.00 uur want hier kan je tot 02.00 bowlen als je wilt. Uiteraard hebben ook wij hier een erg amusante avond gehad.
Oh! Bijna vergeten te vertellen dat ook Fran en Evy een dag na ons in Luang Prabang zijn aangekomen en we weer gezellig met z'n viertjes optrekken.
Samen met Fran en Evy heb ik een waar olifantenavontuur beleefd. Eerst hebben we met een grote groep een tocht op de olifanten gemaakt. Deze tocht ging door jungle, dorpjes en door de Mekong. Erg leuk om weer op een olifant te zitten, wat een fantastische beesten zijn dat toch, prachtig! Na deze toch mochten we de olifanten bananen voeren. Vooral een klein ondeugend olifantje was ergschattig. Na het voeren nam een gidsons drieen mee naar de Mekong. Daar stondenal drie olifanten en hun Mahouts (mannetjes) op ons te wachten om de olifanten eens een flinke wasbeurt te geven. Wat een ervaring! Zonder tuig of wat dan ook werd ik in de nek van een mega grote olifant gehezen en reden we de rivier in. Hetwaterwas ijskoud maar dat mocht de pret niet drukken. De olifanten vonden het water heerlijk en vonden duidelijk dat ook wij gewassen moesten worden want door onder andere met hun slurf op het waterteslaan werden we helemaal natgespetterd. Zo'n gave ervaring om daar in het water op de rug van zo'n enorm beest met ze te spelen. Zeker een van de hoogtepuntendeze reis!
Die avond hebben we de zonsondergang vanaf Mount Phoussi (jaja, wij moeten er nog steeds om lachen... lekker flauw!) gezien wat prachtig was en hebben we over de nightmarket gestruind. De volgende dagzijn wemet z'n vieren op een boottripje naar de Buddhacaves gegaan en hebben we daarna prachtige watervallen gezien en uiteraard even gezwommen. Het water was voor mij te koud om op de normale manier in te gaan endaarom maar met een slingertouw mezelf het water in geslingerd, Tarzan himself had het niet beter kunnen doen!
Vanmorgen vroeg ben ik om 05.30 uur opgestaan om naar een bijzonder ritueel te kijken. Iedere ochtend om 06.00 uur lopende monnikken van Luang Prabang door de straten om eten van de lokale bevolking te ontvangen. Zo'n 250 monnikken, mooi gezicht. Uiteraard heb ik ook wat bananen en sticky rice aan de monnikken gegeven. Dit moest ik zittend op de straat doen en zonder ze aan te raken. Mijn hoofd moet namelijk lager zijn dan die van hen en de monnikken mogen geen vrouwen aanraken en daarom stopte ik het etenin een pot die zebij zich hadden.
Na de lunch vandaag afscheid genomen van Fran en Evy (altijd lastig en tot nu toe het enige nadeel van reizen datik heb ontdekt; steeds weer afscheid nemen) die verder naar het zuiden gaan reizen terwijl Maxine en ik morgen naar het noorden trekken om vanaf vrijdag 3 dagen in de bomen te gaan leven. In hetregenwoud hebben ze daarboomhutten gebouwd en een hele contructie vanziplijnendie je kan gebruiken om zo het regenwoud te verkennen en te zien terwijl je er doorheen vliegt. We kijken hier enorm naar uit en van andere reizigers hebben we al geweldige verhalen gehoord over hordes bloedzuigers en tarantula's zo groot als je vuist dus dat beloofd eenfantastisch avontuur te worden!
Als ik niet uit een boom val of opgegeten wordt door enge beesten beloof ik jullie weer op de hoogte te houden van de rest van mijn reis. Groetjes aan Sinterklaas en bewaar wat pepernoten voor me!
Dikke kus Jolise
Siem Reap, Bangkok, Kanchanaburi en Ayutthaya
Dit keer een berichtje vanuit Thailand! Ik was niet van plan om al zo snel in Thailand te belanden, maar omdat het erg veel gedoe is om een visum voor Laos te regelen als je de grens vanuit Cambodja over wil, hebben Maxine en ik besloten om eerst naar Thailand te gaan en vanuit Thailand naar Laos. En omdat je in Thailand een gratis visum van 15 dagen krijgt willen we die natuurlijk niet verspillen en zijn we op dit moment door het noorden van Thailand aan het reizen. Maar goed, laat ik beginnen waar ik was gebleven..
Helaas bleek de sleeperbus van Sihanoukville naar Siem Reap geen sleeper te zijn maar een gewone nachtbus. Zittend slapen dus.. drama! Maar ik mocht niet klagen want ik had tenminste een zitplaats, de bus was namelijk overboekt waardoor er mensen op plastic stoeltjes in het gangpad moesten zitten, of op het strappetje, of gewoon op de grond! En dat allemaal in een busritdie 10 uur duurt..
We kwamen om 6 uur 's ochtends in Siem Reap aan waar we 6 kilometer uit het centrum de bus uit werden gegooid omdat de buschauffeur het op een akkoordje had gegooid met de TukTuk-drivers die je dan dus verplicht bent te nemen. Na eerst wat geslapen te hebben zijn we daarna het centrum van Siem Reap gaan bekijken wat niet veel voorstelt maar erg knus en gezellig is. In heel Cambodja was het waterfestival wat betekend dat er overal waar water is wedstrijdjes met boten worden gehouden. In Phnom Penh is dit een enorm evenement waar duizenden mensen op af komen maar in Siem Reap meer een lokaal feest waar de plaatselijke roeiverenigingen en andere clubs het op het water tegen elkaar opnemen. Erg leuk om te zien!
Die avond hebben we een TukTuk geregeld voor ons bezoek aan de tempels van Ankor. Ik wilde daar graag twee dagenvoor uittrekken, Maxine houdt niet zo van tempels en vond 1 dag genoeg. Onze TukTuk-driver was blij met ons en nam ons daarom gratis mee naar de tempels om alvast de kaartjes voor de volgende dag(en) te kopen en om zonsondergang te zien. Dit was prachtig! Iedereen klom bovenop de tempels om goed zicht te hebben, erg leuk!
Nou was ons vertelt dat zonsopgang in Ankor Wat nog mooier is dan zonsondergang en daarom stonden wij de volgende morgen om 04.30 uur naast ons bed om richting de tempels de gaan. Helaas kwam het met bakken uit de hemel zetten en hebben we weinig van de zon kunnen zien. Dit viel dit letterlijk in het water. We hebben de hele dag door de tempels gelopen en veel gezien. Helaas bleef het de hele dag regenen wat vrij abnormaal is hier, normaal gesproken duurt een bui niet langer dan een uur.. hebben wij weer! Toch was het zeker de moeite waard.
Toch wilde ik graag de zonsopgang eens bekijken wanneer het niet regent en daarom de volgende ochtend weer om 04.30 uur opgestaan. Dit keer alleen omdat Maxine die dag wat anders ging doen. Ik had nog even getwijfelt of ik wil wilde gaan of dat ik lekker terug mijn bed ik zou gaan, maar gelukkig heb ik door gezet. Want het was prachtig! Echt fantastisch om te zien, echt supermooi! Bekijk de foto's maar en bedenk dan dat het in het echt nog 10 keer mooier is :)
Na zonsopgang was ik zowat de enige die niet Ankor Wat in ging (want die had ik de dag ervoor al gezien) maar richting de andere tempels ging. Hierdoorliep ik om 7 uur 's ochtends in mijn eentje door tempels midden in de jungle. Het was nog lekker koel en de junglegeluiden maakte het helemaal compleet. Je begrijpt dat ik hier extra van genoten heb.
De volgende ochtend was het tijd om de bus naar Bangkok te pakken. Ook deze bus was veel overboekt en werden ook alle tassen tot aan het dak toen in de bus gepropt. Maar gelukkig had ik weer een plekje weten te bemachtigen, hoewel ik met mijn benen in mijn nek zaten omdat er een tas onder onze bank werd geschoven. Reis verliep gelukkig verder goed en vanaf de grens met Thailand zaten we in een minibus met airco, helemaal goed dus!
In Bangkok een guesthouse gezocht aan Khao San Road, DE straat in Bangkok waar het allemaal gebeurt. Als je door Thailand aan het backpacken bent en niet hier hebt overnacht, nou dan heb je het niet echt beleefd... Na 1 dag had ik het hier dus wel gezien. 24 uur per dag wordt er hier alleen maar gezopen tot je erbij neervalt, ik heb menig backpacker langs de kant van de weg zien slapen omdat ze waarschijnlijk hun hotelkamer niet meer konden vinden. Helaas ook hier weer een boel sekstoerisme gezien en een heleboel Ladyboys, mannen verkleed (of zelfs omgebouwd) tot vrouw. Ook wordt je op elke hoek een kaartje voor een sexy-pingpongshow aangeboden, zal hier maar niet beschrijven wat dat precies inhoudt. Wel zijn Maxine en ik een avond naar Thaiboxwedstrijden wezen kijken. Eigenlijk hou ik helemaal niet van boxen maar dit was wel erg leuk om te zien. Thaiboxen is een erg belangrijke sport in Thailand en het wordt heel serieus genomen. We hadden natuurlijk het goedkoopste kaartje gekocht en zaten midden tussen de locals (allemaal mannen natuurlijk). De sfeer was geweldig en heb dan ook erg genoten die avond.
Na drie dagen Bangkok waren we het zat en hebben we de bus naar Kanchanaburi gepakt waar we diezelfde middag nog naar de Tigertemple zijn geweest. Hier worden wees-tijgertjes opgevangen wanneer jagers hun moeder hebben doorgeschoten. Hier groeien ze op en worden verzorgt door de monniken. Ik heb tijgers geaaid! En natuurlijk ook een boel foto's gemaakt.
De volgende dag hebben we een dagtour geboekt. Eerst zijn we naar de Erawan watervallen gegaan. Prachtige watervallen waar je in kunt zwemmen. Zodra je het water instapt grijpen de visjes naar je benen wat in eerste instantie een hoop gegil oplevert (zelfs door mannen!) maar zodra je er even in bent wen je eraan en als je zwemt zijn ze er niet. Er zijn 7 watervallenen 5 waar je in kunt zwemmen. Deze 5 heb ik dan ook gezien en in alle 5 gezwommen. Heerlijk koel water wat je zo kunt drinken. De natuurlijk is prachtig, echt een paradijs! Foto's zeggen meer dan woorden denk ik ;)
's Middags hebben we de Hellfirepass bezocht. Deze pass is door krijgsgevangenen van Japanners uitgehakt tijdens de Tweede Wereldoorlog om er een spoorlijn doorheen te maken. Dit gebeurde in zulke barre omstandigheden dat er duizenden mensen zijn gestorven. Ook hebben we een tochtje in de trein over de Death Railway gemaakt en hebben we uiteraard een bezoekje aan de Bridge on the River Kwai gemaakt.
Die avond met de groep uiteten geweest en afgesproken met elkaar verder te reizen naar Chiang Mai. Omdat we de treintickets naar Chiang Mai pas voor vandaag konden krijgen ben ik samen met Atar (uit Israel) naar Ayutthaya gereist, de rest van de groep ging alvast naar Bangkok of bleef nog een nachtje in Kanchanaburi. In Ayutthaya zijn een heleboel tempels te bezichtigen wat ik gisteren avond en vandaag heb gedaan. Het leek veel op de Ankor tempels maar dan in het klein.
Ik heb net afscheid genomen van Atar die niet met ons mee gaat naar Chiang Mai maar nog meer in centraal Thailand wil bezoeken. Ik wacht op dit moment op mijn bus naar Bangkok om vanavond de nachttrein naar Chiang Mai te pakken. Hier gaan we een tour van een paar dagen door de jungle maken. Superveel zin in! Ook erg leuk om eens in een groep te reizen, erg gezellig!
Pffff... nou dat was hem weer! Misschien dit keer niet zo uitgebreid als anders, maar ik moet er natuurlijk voor zorgen dat ik niet achterop raak! Haha! Ook zijn er weer nieuwe foto's geplaatst, mede dankzij mijn lieve papsie, die me nieuwe fotoruimte heeft gegeven! Thanks pap!
Dikke kus Jolise
Mekongdelta, Phnom Penh en Sihanoukville
Na een heerlijke relaxweek in Saigon was het tijd om verder te reizen en naar Cambodja te gaan! Met een driedaagse tour over de Mekongdelta ben ik de grens overgegaan. De Mekong was bijzonder om te zien. Vooral omdat je goed kan zien hoe deze rivier door de lokale bevolking gebruikt wordt om van te leven. Overal waar je kijkt zijn mannen aan het vissen, varen er bootjes met koopwaar langs en wordt het water gebruikt om te wassen. Als je je bedenkt dat de Mekong eerst door 6 andere landen stroomt voordat het in Vietnam uitkomt en dat de rivier als enorme vuilnisbak wordt gebruikt, is het moeilijk voor te stellen dat alles wat je wast (incl. jezelf) echt schoon wordt. Gelukkig sliepen we beide nachten in een (drijvend) hotel waar scho(o)n(er) water uit de douche kwam.
In de Mekongdelta in Vietnam zijn 4 grote eilanden en die hebben we bezocht. Daar hebben we onder anderen met kleine bootjes tussen de waterkokosnootbomen gevaren en een coconutcandy-fabriek bezocht. Op de Mekong zelf hebben we een floating market bezocht waar werkelijk alles op bootjes wordt ge- en verkocht. Het zag er erg gezellig uit, iedereen hangt met zijn bootjes een beetje bij elkaar om dingen te verkopen. Vooral veel fruit en groenten worden er verkocht maar ik heb ook een bootje met een groot (levend) varken erop langs zien varen!
De laatste dag zijn we de grens met Cambodja overgevaren. Eerst moesten we natuurlijk een uur op ons visum + stempel wachten, maar tot nu toe was dit mijn snelste grensovergang, dus ik heb niets te klagen. Het was grappig om te zien dat je meteen verschil ziet tussen Vietnam en Cambodja. Verschil in huisjes langs de rivier, verschil in hoe de mensen eruit zien (ze zijn hier donkerder dan in Vietnam, zien er meer Indiaas uit) en er werd door de Cambodjanen enthousiast gezwaaid als onze boot voorbij kwam.
De eerste dagen in Cambodja heb ik doorgebracht in de hoofdstad Phnom Penh. Hier ben ik opgetrokken met Liam en Justin uit Engeland. De eerste dag hebben de het S21 museum en de Killing Fields bezocht. Erg indrukwekkend, we waren er helemaal stil van.
Zo'n 30 jaar geleden was er een man die Pol Pot werd genoemd en die Cambodja terug wilde brengen naar het jaar 0. Hiermee bedoel ik dat hij back to basic wilde en dat er geen onderscheid meer was tussen positie of beroep. Iedereen weer terug naar het boerenbestaan en alle Westerse invloeden moesten worden uitgebannen. Geld, onderwijs, godsdienst en privebezit werden afgeschaft. Monniken, leerkrachten, artsen, ambtenaren, militairen, intellectuelen en iedereen die ook maar een beetje tegenwerkte of met deze mensen te maken had werd geexecuteerd. Het komt erop neer dat er tussen 1975 en 1979 zo'n 2 miljoen Cambodjanen (op een populatie van 7 miljoen) door de Khmer Rouge (aanhangers van Pol Pot) zijn omgebracht.
Tijdens deze oorlog werd het S21 gebruikt als gevangenis. Deze gevangenis hebben we bezocht. Alles hebben ze precies achtergelaten zoals het toentertijd was. En daarbij zijn ook de bloedspetters op de muren inbegrepen... 20.000 mensen hebben er in deze gevangenis vastgezeten en 7 hebben het overleefd. In het museum zijn veel foto's te zien van de mensen die er vast hebben gezeten en je kan de angst in hun ogen zien. Op de meest gruwelijke wijze werden ze gemarteld om daarna op de Killing Fields alsnog vermoord te worden. .
Na het museum zijn we met een TukTuk naar de Killing Fields gegaan. Hier werden alle mensen geexecuteerd en in enorme massagraven begraven. Om kogels te besparen werd er met stokken op de slachtoffers ingeslagen en daarna bovenop alle andere slachtoffers in een van de graven gegooid. Je kan er dus vanuit gaan dat een heleboel mensen zwaargewond maar levend zijn begraven.
Ook hier hebben ze alles gelaten zoals het was en dat betekend dat je nog overal kleren in de aarde ziet liggen. De lichamen zijn allemaal opgegraven en in het midden van het terrein is een groot herdenkingsmonument gebouwd. Binnenin dit momument zijn veel van de gevonden resten verzameld. Het is een grote glazen toren met daarin duizenden (echte) schedels. Heel indrukwekkend.
Na al deze gruwelijkheden aangehoord, gelezen en gezien te hebben moesten we er even van bijkomen. En wat is de beste manier om al je gedachten te verzetten en lekker te 'ontspannen'? Ga met je twee nieuwe Engelse vrienden in een Engelse pub (jaja, ook hier zijn ze te vinden) de wedstrijd Liverpool - Manchester United kijken! In een pub vol luidruchtige (nep)hooligans heb ik me die avond prima vermaakt en enorm moet lachen om al die gespannen gezichten richting de televisie.
Na Phnom Penh was het tijd om richting Sihanoukville te gaan. Dit is een badplaatsje in het zuiden van Cambodja (want waar vind je anders de zee??) wat vooral bekend staat om de heerlijke stranden en het bruisende nachtleven.
De heerlijke stranden hebben we gevonden maar we moesten er wel even naar zoeken. De meeste backpackers (en wij dus ook) verblijven namelijk rond Serendipitybeach. Helaas is dit sinds de storm half oktober geen strand mee te noemen en staat het water tot aan de strandtent. Gelukkig voor de eigenaren van deze strandtenten is het regenseizoen hier voorbij en zal er eind november waarschijnlijk weer een strand ontstaan. Gelukkig voor ons zijn alle andere stranden in Sihanoukville nog wel intact en daarom hebben we iedere dag een TukTuk richting verschillende strandjes gepakt en heerlijk op het witte zand van het warme blauwe water kunnen genieten.
Het bruisende nachtleven daarintegen viel ons een beetje tegen. Je ziet hier een heleboel vieze oude Westerse mannen met jonge Aziatische meisjes. En Nederlandse jongen die hier een tijdje werkt vertelde me dat je ervan uit kan gaan dat iedere Cambodjaanse meid die je in een bar ziet een hoertje is. Het is onvoorstelbaar hoe ontbeschaamd de Westerse mannen in het openbaar met deze meisjes omgaan en we ontwijken daarom graag deze plekken.
Met 'we' bedoel ik trouwens Maxine uit USA en ik. In Phnom Penh heb ik afscheid genomen van de Engelsen en ik heb Maxine in de bus richting Sihanoukville ontmoet. Zij doet dezelfde route als ik dus we zullen voorlopig samen opreizen. Met haar heb ik de eerste twee dagen in Sihanoukville een bungalow gedeeld, helaas werd Maxine de tweede ochtend wakker met allemaal insectenbeten over haar hele lichaam. Bleek dat er bedbugs in haar bed zaten. Uiteraard meteen uitgecheckt en een ander hostel gezocht. Hier heb ik gisteren de grootste kakkerlak die ik ooit gezien heb gevangen. Nou ja.. ik heb een kopje over hem heen gezet en dat staat er nu nog steeds... Hoop dat de schoonmakers niet schrikken als ze het kopje optillen. :D
Afgelopen donderdag hebben we een snorkeltour naar drie eilandjes gemaakt. Met een klein bootje zijn we naar de eilandjes gevaren en hebben we prachtige vissen en koraal kunnen zien. Daarna heerlijk gebarbecued op het strand en lekker van het zonnetje genoten.
Gisteren was het 31 oktober, voor mij niet zo'n speciale datum maar voor Maxine betekend dat Halloween. Er werd hier een enorm Halloween feest georganiseerd waarvoor we speciaal zijn gebleven. Op de markt hebben we onze kostuums laten maken. Wij gingen verkleed als paspoort! Maxine als een paspoort uit USA en ik uiteraard uit Nederland. Op onze armen en benen hebben we met stift stempels en visa getekend. Het feest was ontzettend leuk (bijna 100% vieze-mannen/hoertjes-vrij). Een boel mensen hadden hun best gedaan om een outfit te maken, ondanks de weinige spullen die een doorsnee backpacker bij zich heeft. Meteen met Maxine afgesproken dat ik volgend jaar Halloween bij haar in New York kom vieren ;).
Vandaag ons laatste dagje hier en alsof het zo hoort regent het. Daarom lekker even internetten en straks de tas maar weer een inpakken. Vanavond pakken we de sleeperbus richting Siem Reap waar we de Ankor Wat tempels gaan bezoeken. Veel zin in!
Dat was 'm weer! Ook heb ik weer nieuwe foto's geplaatst.. Enjoy!
Dikke kus voor iedereen, liefs Jolise
Dalat, Easyriders en Saigon
Maandagochtend 12 oktober was het zover. Om 08.30 uur stonden de Easyriders mr. Phuc en mr. Chu'o'ng (a.k.a. Jean) al op ons te wachten. De komende 5 dagen zouden Lydia en ik achterop de motor doorbrengen. En het was geweldig!
Ik denk dat ik in 5 dagen meer over Vietnam te weten ben gekomen dan de twee weken daarvoor. Even een opsomming van de dingen die we onderweg hebben bezocht:
- Pagoda's
- Zijdefabriek
- Zijderupsfarm
- Koffieplantages
- Theeplantages
- Boeren bedrijfjes met o.a. Nederlandse invloeden zoals kassen
- Watervallen
- Jungle
- Peperplantages
- Curryplantages
- Rubber bossen
- Illegale ricewine (heeele sterke alcohol) fabriek
- Noodlefabriekjes
- Paddenstoelenfarm
- Delen van Ho Chi Minh trail
- Suikerfabriek
- Krekelfarm (om op te eten ja!)
- Primitieve bakstenenovens
- Vele bergvolkeren (minority people)
- Een 99-jarige held (olifanten vanger en temmer)
- Tombes van andere olifantenvangers (en helden)
- Olifanten gezien en een ritje gemaakt
- Geslapen in National Park, waar 's nachts de wilde dieren over en onder ons hutje liepen
- Geslapen in een luxe hotel
- Ricepaper fabriekjes
- Houtzagerijen
- Vieze afvalverwerkings bedrijfjes
- Een smit die van oude bommenhulzen werktuigen maakt
- Oorlogsmonumenten
- Cu Chi Tunnels (tunnels die door de Vietcong werden gebruikt in de oorlog en waar gruwelijke valkuilen werden gemaakt om de Amerikanen te stoppen)
En nog veel meer!
Wat vooral ook heel bijzonder was, was dat we soms in gebieden kwamen waar nooit toeristen komen. Zo stond er op een gegeven moment een jongen van een jaar of 20 op ons te wachten. Hij vertelde onze gidsen dat hij nog nooit een Westers persoon in het echt had gezien (alleen op tv) en wilde ons graag van dichtbij bekijken. En tijdens onze bezoekjes aan de minority people werden we flink geaaid en vastgehouden. Ze wilden even voelen of onze blanke huid net zo aanvoelde als die van hen. Ook reden we soms door dorpjes waar iedereen ophield met waar 'ie mee bezig was om uitgebreid naar ons te zwaaien en heel hard 'hellooooo'te roepen. En wij natuurlijk even enthousiast terugzwaaien, wat een aandacht! Heerlijk ;) Wat een bijzondere ervaring!
Je begrijpt dat een uitgebreid verslag van deze 5 dagen me waarschijnlijk nog eens 5 dagen zal kosten om het allemaal op papier te zetten. Ik heb tijdens deze tour ongeveer een miljoen foto's gemaakt (grove schatting, misschien een beetje overdrevenmaar het zijn er in ieder geval veel!) en deze foto's zeggen meer dan dat iknuin woorden kan vertellen. Een klein gedeelte van deze foto's heb ik op de site gezet om jullie een indruk te geven maar als ik terug ben in Nederland kan ik pas echt laten zien hoe het is geweest. Even geduld dus!
Na 5 dagen kwam ik moe maar voldaan aan in Ho Chi Minh City, oftewel Saigon! Het regende pijpestelen het laatste uurtje achterop de motor, en het regenpak wat ik aangetrokken kreeg was niet bestand tegen deze hoeveelheid water. Ik was dan ook kletsnat en doorweekt toen ik Phuc ontmoette in het postkantoor naast de Kerk waar we hadden afgesproken. Phuc is een goede vriend van Thao en Koos, en hij zou mijn persoonlijke gids zijn de komende dagen in Saigon. We zijn samen wat gaan eten en daarna heeft hij me naar het huis gebracht van Thao en Koos, die in Nederland wonen maar in Saigon een huis hebben gebouwt waar ook de zus van Thao woont. Hier mocht ik logeren, wat een prachtig huis. Na 1,5 maand backpacken is de luxe van een eigen slaap- en badkamer heerlijk en een warme douche fantastisch! Even bijkomen dus.
Ik ben de afgelopen 5 dagen ontzettend verwend door Phuc, maar ook door zijn zus Fu'o'ng en haar man Hai. De zus van Thao verzorgt me ook goed door vaak fruit voor me klaar te maken. Iedere ochtend komt Phuc me met zijn brommertje ophalen om de stad in te gaan. We gaan dan ergens ontbijten en rijden we daarna de stad door om vanalles te zien. Phuc vertelt me veel over het leven in Saigon in vergelijking met de rest van Vietnam of andere landen. Na de lunch brengt hij me naar huis om te relaxen. Ik kijk vaak lekker een filmpje of lees een boek. Een middagdutje is soms ook wel lekker. Aan het eind van de middag komt Phuc me weer halen om weer de stad in te gaan. We gaan dan ergens wat eten en soms gaan we nog ergens heen. Zo zijn we op een avond naar een bar geweest met Vietnamese lifemuziek. De mensen in Vietnam houden van mooie (liefdes) liedjes. Je hoort niet snel een hip vrolijk nummertje. Erg leuk om eens gezien te hebben. Ook zijn we een avond met z'n allen uiteten geweest wat erg gezellig was.
Saigon is een grote levendige stad.Er is veel te beleven en te zien. Overal zijn mensen en er is 24/7 wat te beleven. Het nadeel aan deze drukte en de vele scootertjes die ook hier weer rijden, is dat de lucht in de stad flink vervuild is. Phuc geeft me iedere dag een mondkapje om te dragen achterop de brommer. Ik vondhet eerst wat overdreven maar soms is de lucht echt heel vies. Dan ben ik blij dat ik er toch een beetje voor beschermd word. Neemt niet weg dat ik de stad Saigon verder echt geweldigvind!!
Vandaag is mijn laatste dagje in Saigon en komt ook mijn laatste dag in Vietnam in zicht. Ik vertrek morgenochtend vroeg op een 3-daagse boottocht over de Mekongdelta richting Cambodja waar ik zaterdag aan zal komen. Ik ben erg benieuwd naar de Mekong en Cambodja! Ik hoor verschillende verhalen over Cambodja, veel reizigers zeggen dat je er in een week doorheen bent, maar dat wil ik eerst zelf zien. Volgens de Lonely Planet zijn er veel interessante bezienswaardigheden dus die wil ik sowieso gaan bekijken. In ieder geval leuk om weer een nieuw land in te gaan al zal ik Vietnam gaan missen.
Maar goed, weer nieuwe avonturen voor de boeg! Mijn volgende verhaal dus vanuit Cambodja!
Veel liefs Jolise