Daar ben ik weer!! Op dit moment zit ik in Beijing, net voor het allerlaatst uit de Trans-Mongolie Express gestapt. Klaar, ik heb het gedaan! Toch een gek idee. Maar tussen mijn laatste stukje en nu is er een heleboel gebeurt, dus laat ik beginnen waar ik was gebleven, in Irkutsk.

Mijn laatste dagje in Irkutsk heb ik weer samen met Caja doorgebracht die ook was aangekomen. We hebben een foodmarket bezocht en de stad verder een beetje bekeken. We kwamen bij een soort uitkijkpunt over de rivier en aan het hek hingen allemaal slotjes. We kwamen erachter dat verliefde stelletjes in Irkutsk samen een slotje kopen, daar hun namen in later graveren en aan het hek hangen. De sleutel wordt de rivier in gegooid en zo is de liefde voor altijd vastgelegd. Het was een leuk gezicht, al die slotjes aan het hek. Ik heb er een foto van gemaakt, deze heb ik bij de fotoserie van Irkutsk gezet.

s' Avonds hebben Caja en ik nog lekker samen wat gegeten maar toen moest ik toch echt op weg naar het station om de trein te pakken. De rest van de reis zullen onze wegen helaas niet meer elkaar kruizen, dus ik zie Caja pas volgend jaar in Utrecht weer.

In de trein naar Ulan Bataar, de hoofdstad van Mongolie, zat ik in een coupe met Susanne en Gijs uit Amsterdam en een stille Rus. Gezellig kunnen kletsen dus en ook kwam ik verderop Ian uit de vorige trein weer tegen. Bij de grens overgang van Rusland - Mongolie hebben we lang moeten wachten. Bij de Russische grens moesten we er eerst 3 uur uit, daarna zou de paspoortcontrole pas plaats gaan vinden. Daar sta je dan, 3 uur op een doodstil stationnetje in de middle of nowhere. Na wat rondgelopen te hebben vonden we gelukkig een soort van cafeetje. Heel fout met een soort loketje waar je bier kon kopen en verder plastic tafels met plastic tafelkleedjes met bloemetjes en veel Russen. Ook de muziek paste er helemaal bij, een soort Russische hoempapa. Met een spel kaarten hebben wij ons daar gelukkig prima vermaakt.

Na 3 uur konden we de trein weer in. Het heeft daarna uiteindelijk nog 3 uur geduurt voordat alle paspoorten en coupe's waren gecontroleerd. Het leuke daarna is, dat je een half uurtje door niemandslands rijdt en dat dan de Mongolische grens er is. Weer 4 uur over gedaan. Gelukkig konden we toen in de trein blijven en hebben we er maar een gezellige avond van gemaakt. De volgende morgen vroeg kwamen we aan in Ulan Bataar. Daar stond een mannetje met het bordje 'STOL' al op mij te wachten. Ik dacht dat hij me naar mijn verblijf zou brengen maar zijn enige taak vandaag was, mij van de deur van de trein naar de stationsrestauratie te brengen en van koffie te voorzien. Mooi beroep.

10 minuutjes later kwam Bert en zijn twee zoontjehet restaurant binnen. 11 jaar geleden had Bert genoeg geld verdient in Nederland en heeft hij alles verkocht enis er toen met een omgebouwde jeep op uitgetrokken. Hij is door het voormalige Sovjetunie gaan reizen en kwam zodoende ook in Mongolie terecht. Hij heeft daar een vrouw ontmoet en is daar blijven wonen. Bert woont op het platteland wat betekend datjeterug in de tijd gaat. Geen riolering of electriciteit. Leven van het vee, drinken uit de rivier. Warmte krijg je door het vuurtje in je gertent hoog op te stoken en wanneer het donker is ga je naar bed. Jullie begrijpen dat dit voor mij wel even wennen is geweest.Gelukkig had ik het getroffen met het weer en was het twee dagen zonnig enrond de 20 graden. 's Nachts daarintegen was het rond het vriespunt en als je niet door hebt dat je af en toe wat hout op het vuur moet gooien, is het 's nachts errug koud in zo'n Ger. Tweede nacht ging iets beter, had omhet uur mijn wekker gezet om wat hout op het vuur te gooien, toch lag ik alsnog met lange broek, sokken en twee truien in mijn bed.

Wat ook leuk is omte vertellen is dat het erf van Bert niet zo makkelijk te bereiken is. Ik werd er heen gebracht in een busje, maar moest daarna overstappen op een platte kar met daarvoor een paardje. Dwars door riviertjes bracht de schoonvader van Bert met zijn paard mij en mijn tas naar het erf. Alsof het de middeleeuwen waren. Ik heb twee dagen veel gewandeld en ook paardgereden. De natuur in Mongolie is onvoorstelbaar mooi. Je loopt over de vlakten of door het bos en er is verder helemaal niets. Op de vlakte zie je soms in de verte een kudden geiten, koeien, paarden of schapen voorbij komen met een herder erachteraan. Heerlijk!

De eerste avond werd is door de vrouw van Bert en haar zus meegenomen naar de verjaardag van de buurvrouw (1 km verderop). Halverwege kwamen we langs een Gertent waar een vrouwtje van 84 jaar nog steeds alleen woont. Ze heeft 1 koe die als een soort waakhond voor haar tent ligt. We kwamen haar wat te eten brengen, zo zorgt iedereen een beetje voor de ouderen hier. De buurvrouw woont samen met haar moeder (ook al 80 jaar) in een Gertent. We hebben daar traditionele Mongoolse snacks gegeten, een soort deegbal met vlees erin en droge yoghurt, een soort koek van yoghurt. Ook heb ik geholpen met het melken van de koeien. De buurvrouw heeft namelijk een stuk of 20 koeien die ze 's ochtends melkt voordat ze de vlakte in trekken en 's avonds wacht ze tot de koeien uit zichzelf weer terug keren. Het was pikke donker maar het moest natuurlijk gewoon gebeuren. Lijkt me best vermoeiend om dat iedere dag te moeten doen. Ook zie je overal lampjes van auto's of brommers over de vlakten gaan van boeren die een dier kwijt zijn. Iedere avond moeten ze weer op pad om ze allemaal te vinden.

Na twee dagen Mongolie ben ik alweer op de trein naar Beijing gestapt. Ik zat weer in een coupe met een Nederlands stel, Reinier en Sanne uit Amsterdam en met Amanda uit Australie. Vanavond ga ik met Amanda gezellig nog wat eten en wat drinken. In zit in een fijn hostel vlak bij de Verboden Stad. Morgen ga ik Beijing in en dinsdag waarschijnlijk naar de Chinese Muur!!! Ik heb hier gratis internet dus ik zal waarschijnlijk nog een update maken voordat ik naar Vietnam vertrek donderdag.

Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik op deze site maar een heel klein deeltje van mijn belevenissen kan zetten. Ik maak zo ontzettend veel mee dat ik lang niet alles op kan schrijven. Ik vind het erg leuk om jullie reacties te lezen!!

Ik mis jullie ook, maar ik vind het allemaal nog veel te leuk. Kom dus nog niet naar huis :)

Hele dikke kussen Jolise