Daar ben ik weer! Inmiddels ben ik aangekomen in Dalat, een bergstadje in het zuiden van Vietnam. Sinds mijn vorige verhaal heb ik samen gereist met 3 Nederlanders! Voor de verandering was dat echt heel leuk, lekker in je eigen taal ouwehoeren, gaat toch net iets makkelijker dan steeds dat Engels. Kirsty, Roos en Mark waren de gelukkigen die met mij een weekje mochten optrekken ;). Ik ontmoette ze in de slaapbus van Hanoi naar Hue.

Over slaapbussen gesproken... ze zouden verboden moeten worden. Wat een verschrikkelijke dingen zijn dat. Je moet het zien als een grote bus waar in drie lange rijen allemaal bedjes zijn gepropt. Ik heb het met recht bedJES genoemt want bij het maken van deze bedjes hebben ze de Aziatische maten aangehouden en lig je dus de hele weg met je knieen in je nek. Daarbij heb je door allerlei buizen om je heen (en een veel te hard matras) niet echt de mogelijkheid je een lekkere houding aan te meten om heerlijk te kunnen slapen. Eigenlijk lig je 14 uur lang te draaien. Daarbij komt ook nog eens een airco die ontzettend hard aanstaat en de hele nacht koude lucht je gezicht in blaast. Wanneer je daar niet op voorbereid bent lig je dus ook nog eens te helenacht te rillen van de kou en ben je als je op je bestemming aankomt verkouden. Mooi, dat moest er even uit! Nu weer verder met leuke, spannende, interessante dingen.

In Hue hebben we de eerste dag tweemotorbikes gehuurd en hebben het stadje verkent. We wilde wat tombes gaan bekijken maar helaas was alleen de buitenkant voor ons beschikbaar omdatalle tombes in Hue gerenoveerd werden.Wel was het erg leuk om door het stadje maar vooral de natuur daar buiten te crossen. Helaas had dat ook een nadeel want midden op een landweggetje kwamen we erachter dat de achterband van de scooter van Mark en mij eraf lag. Sta je dan, in the middle of nowhere. Gelukkig was om de hoek van dit weggetje alweer de bewoonde wereld enwas the middle of nowhere dus een beetje overdreven. Tot overmaat van ramp kwamen Kirsty en Roos ons natuurlijk helpen maar reden ze pardoes achteruit de helling af. Op dat moment even schrikken omdat de motor boven hen draaide terwijl zijin de bosjes eronder lagen, maar als ik er nu aan terug denk kan ik er alleen maar hard om lachen.Het zag er namelijk erg spectaculair uit!

Na in een eettentje wat gegeten tehebben, kwam onze scooterverhuurder ons helpen en kregen we een andere. We zijn lekker naar het strand gereden waar wehet hele strand voor ons alleen hadden. De enige mensen die er waren, waren locals die de strandhutjes aan het opruimen waren die door de typhoon verwoest waren. Trouwens best triest om te zien wat zo'n storm kan aanrichten. Zeker als je buiten de stad komt, en de huisjes waarin mensen wonen er vaak niet veel beter op worden, is het goed te zien wat een puinhoop het is. Overal zieje de zandzakken nog op de daken liggen en liggen bomen met wortels en al langsde kant van de weg. Boeken liggen op straat te drogen en hutjes zijn ingestort.

De volgende dag hebben we een tour gedaan door de demilitarised zone (DMZ). In dit gebied is veel gevochten tijdens de Vietnam oorlog (hier de American War genoemd). De tour zelf viel mij een beetje tegen omdat we bijna de hele dag in een busje hebben door gebracht. Wel was het erg interessant watonze gids te vertellen had.Hij vertelde bijvoorbeeld over de Ho Chi Minh Trail, een systeem van paden, wegen en rivieren dat Noord-Vietnam met Zuid-Vietnam verbond via Laos en Cambodia. Ook werden eilandjes in de zee hiervoor gebruikt. Zo bevoorraadden ze hun troepen.

Tijdens de tour hebben we ook een bezoek gebracht aan een bergdorpje. In de bergen heerst nog steeds veel armoede en dat was goed te zien. Ik voelde me niet echt op mijn gemak om daar rond te lopen. Het voelt raar dat je daar als Westerse toerist met je dure camera rondloopt om eens te kijken hoe deze mensen leven. Onze gids vertelde ons dat de burgemeester (of hoofd van het dorp, weet niet zo goed hoe ze het noemen) geld krijgt voor deze bezoekjes en dat het geld verdeeld worden onder de bewoners. Dat maakte het een klein beetje goed. Toch merk je dat de volwassenen uit het dorp je niet echt hartelijk begroeten en ik kreeg het gevoel dat ze ons er liever niet bij hadden. De kinderen daarintegen liepen de hele weg achter ons aan en bleven maar 'helloooo' tegen ons roepen.

Aan het einde van de dag zijn we naar de Vinh Moc tunnels geweest. In deze tunnels hebben mensen tijdens de oorlog ongeveer 6 jaar lang gewoont. Natuurlijkkonden ze af en toe naar buiten maar het grootste gedeelte van de tijd verbleven ze ondergronds. We hebben ongeveer 20 minuten door deze smalle tunneltjes gelopen en 20 minuten was voor mijlang zat. Ik was blij dat ik buiten was en weer watfrisse lucht in kon ademen. Onvoorstelbaar dus dat mensen daar zo lang in hebben verbleven, terwijl boven hen werd gevochten en de onzekerheid groot was of hun man of vader weer veilig terug zou keren. Verschrikkelijk moet dat zijn geweest.

Na Hue hebben we de bus gepakt richting Hoi An. Tijdens mijn vorige verhaal was het niet echt waarschijnlijk dat we naar Hoi An konden gaan omdat dit stadje erg getroffen was door de storm, maar eenmaal in Hue bleek dat het sneller was opgeruimt dan verwacht en konden we gelukkig toch gaan. Hoi An is een schattig klein stadje dichtbij de kust. In dit stadje zie je goed de Franse invloeden terug. De gebouwtjes zien eruit alsof je door een oud Frans stadje loopt. Ook heb ik hier mijn eerste wijntje op sinds dat ik op reis ben. Heerlijk! Had het echt gemist. In Rusland en China is de wijn niet echt te drinken of heel erg duur. Om maar weer terug te komen op de Franse invloeden in Vietnam, komt daar natuurlijk ook de wijn bij kijken.

Ongeveer 35 kilometer bij Hoi An ligt My Son. Midden in de jungle vind je hier een paar prachtige ruines van hindoestaanse tempels en torens. My Son is opgenomen op de werelderfgoedlijstvan Unesco.We zijnweer met motorbikes naar My Son gereden en hebben daardoor ook weer veel van de omgeving kunnen zien.Uiteraard hebben we in Hoi An ook lekker op het strand gelegen en van de hoge golven genoten.

Na Hoi An zijn we met de slaapbus (naar is 'ie weer.. bah bah) naar Nha Trang gegaan. Deze stad is een toeristische trekpleister en kan je vergelijken met Benidorm/Salou/Lloret de Mar in Spanje. Hier hebben we Mark gedag gezegt, die reisde weer verder. In Nha Trang heb ik samen met Kirsty en Roos heerlijk twee dagen op het strand gelegen en vakantie geviert. Ik begin eindelijk een beetje bruin te worden :). Ook zijn we hier wezen stappen en hebben we veel andere mensen leren kennen. Na twee dagen was het ook wel weer prima en nam ik ook afscheid van Kirsty en Roos, zij gingen richting Mui Ne (ander kustplaatsje) en ik pakte de bus naar Dalat. Een stadje in de bergen waar ik gisteren na een helse busrit ben aangekomen. De rit ging dwars door de bergen waar soms de asvalt plotseling overging in een modderweggetje met allemaal kuilen waardoor de bus soms vast kwam te zitten, weggleed of zo hard heen en weer hobbelde dat ik bang was dat we om zouden vallen. Dit nam niet weg dat het uitzicht vanuit de bus fantastisch was.

In de bus ontmoette is Lydia uit Duitsland. Met haar deel ik op dit moment een kamer om de kosten te drukken. De komende week zullen we met elkaar optrekken omdat we samen een 5-daagse tour met de Easyriders hebben geboekt. De Easyriders is een informele groep motorrijders die je overal rond kunnen rijden, ik had al van veel reizigers over ze gehoord en was al van plan deze tour te boeken. In het cafeetje onder ons hotel kwamen we gisteren in gesprek met Phuc, ook een Easyrider en bij hem en zijn maatje hebben we de tour geboekt. We vertrekken maandag en rijden dan de komende 5 dagen door de bergen totdat we aankomen in Ho Chi Minh City (Saigon). 5 dagen lang achterop een motor door de prachtige bergen van Vietnam. Ik kijk er erg naar uit!

Vandaag even een relax dagje om bij te komen van al het gereis van de afgelopen tijd. Ik merk dat ik heel moe ben en slaap daarom veel. Gelukkig gaat mijn verkoudheid bijna over. Ook heb ik kennis mogen maken met de welbekende reizigers-borrel-buik. Niets aan het handje, ben er niet ziek van geweest, gewoon zorgen dat de wc altijd in de buurt is ;). Maar nu even een dagje niets is wel lekker. Slapen, boekje lezen, internetten.. Kunnen we er morgen weer tegen aan!

In Ho Chi Minh City wordt ik opgewacht door de familie van Koos en Thao uit Nederland die ik heb ontmoet via Han. Ik mag bij hen overnachten en ze zullen me veel kunnen vertellen over de stad. Ook daar heb ik erg veel zin in en kan nog steeds niet geloven hoe gastvrij deze mensen zijn. Geeft me een goed gevoel! Ik heb weer veel moois in het vooruitzicht en heb er veel zin in!

Dikke kussen van Jolise

Ps:

Paps & mams: Ik hoop dat jullie genieten van jullie vakantie in Spanje! Lekker weer las ik, top!

Wendelin: Moet je ook papa en mama nog eens missen, vind je wel een beetje zielig hoor ;). Daarom een extra kus voor jou!

Janwillem: Hou je de boel een beetje heel thuis? Al leuke feestjes gegeven nu papa en mama op vakantie zijn?

Oma's en de rest van de familie: Het gaat goed met mij! Jullie hoeven je geen zorgen te maken.

Tessa en Nicky: Zorgen jullie wel goed voor jezelf? Maak me een beetje zorgen om de berichten die ik krijg dat jullie elkaar ook maar weinig zien omdat jullie het zo druk hebben! Dat kan natuurlijk niet he! Daarom moeten jullie van mij morgen gaan Klaarjuppen!

Dennis en Nathalia: Hoe verloopt de zwangerschap? Alles goed? Lydia waar ik nu mee reis komt uit Munster en ze kende Schuttorf!

Daphne en Arjan: Ben nog steeds veilig dus het is nog niet nodig om me te komen halen. Hou jullie op de hoogte ;)!

Dikkuh's: Veel plezier met alle verjaardagen die eraan zitten te komen. Ik ga proberen ze te onthouden maar ik weer niet of het me lukt. Daarom wil ik via deze weg iedereen alvast heel erg feliciteren met z'n verjaardag. Maak er een knalfuif van (gaat de BIGparty nog door?).

Freek: Gin-tonic kost hiernog geen80 cent!

CMHC dames 1: Winnen vandaag!

SHN'ers: Ben zelf erg benieuwd naar mijn stukje in het jubileumboek. Moet nog even wachten voor ik het kan zien, maar leuk om jullie reacties te lezen! Hoe was lunchen met JP?