Zoals beloofd, daar ben ik weer! Helemaal heel uit de bomen gekomen en inmiddels alweer in Vientiane, de hoofdstad van Laos aangekomen.

Maar laat ik jullie eerst vertellen hoe de Gibbon Experience was. In 1 woord; geweldig! Wat een gave ervaring, je vliegt door en over de bomen over ziplijnen van soms wel 600 meter lang. Hierdoor heb je een geweldig uitzicht en voel je je zo vrij als een vogel (of Gibbon dus). Daarbij hebben we iedere dag mooie trekkings door het regenwoud gemaakt, bij een waterval gezwommen en hoog in de bomen in boomhutten geslapen. We hadden een leuke gemixte groep met onder andere Johnny van 10 jaar en zijn vader uit Tsjechie, Gen en Guy uit Australie, Marijke en Tialda uit Duitsland en ook Chad, de Amerikaan waarmee we in Thailand al een tijdje hebben gereisd. Uiteraard was Maxine er ook! Het was erg fijn om een leuke groep te hebben want de boomhutten zijn niet groter dan een aantal vierkante meter en daar slaap/eet/leef je met z'n allen. 's Avonds hebben we ons voornamelijk vermaakt met kletsen en kaarten. Heel gezellig met de jungle geluiden op de achtergrond. Helaas hebben we, ondanks een trekking om 6 uur 's ochtends, geen Gibbon gezien, wel gehoord! Ook was het de eerste nacht even schrikken toen onze boomhut heel even hard heen en weer werd geschud. We wisten niet wat dit was en omdat het aardedonker was vonden we het stiekem een beetje eng, wat voor grote aap zou er nu aan onze boomhut hangen? De volgende dag hoorde we van onze gidsen dat het een kleine aardbeving was... wow... okee!

De drie dagen in het regenwoud gingen natuurlijk veel te snel voorbij en voor we het wisten zat onze laatste glide erop en konden we op weg terug naar de bewoonde wereld. Hier even van onze welverdiende rust genoten want de volgende dag zijn Maxine, Chad en ik met de Slow Boat richting Luang Prabang vertrokken. De naam Slow Boat doet zijn eer aan want langzaam gaat 'ie en daarom doet de boot er ook 2 dagen over. Ook is er niet echt een maximum aantal mensen dat wordt toegestaan op de boot wat erop neerkwam dat we met bijna 150 man opeengepakt de Mekong op gingen. Daarbij zijn er natuurlijk geen comfortabele stoelen maar houten bankjes, plastic krukjes en de grond om op te zitten. In het begin moest iedereen even zijn of haar plekje vinden maar ik denk dat ik, juist doordat het zo volgepropt en ongeorganiseerd ging, er nog meer van genoten heb. Vanaf de rand van de boot had ik een geweldig uitzicht over de prachtige omgeving van de Mekong in Laos. Daarbij zit iedereen zo dicht tegen elkaar aan dat je bijna gedwongen wordt met elkaar de kletsen waardoor je uiteindelijk de rest van je tijd in Laos overal 'bekenden' tegenkomt van de Slow Boat. Toch ben je aan het eind van een dag op de boot blij dat je het houten bankje in mag ruilen voor een zacht bed..

Omdat Maxine en ik al bijna een week in Luang Prabang hadden doorgebracht zijn we meteen doorgereisd naar Vang Vieng. Dit is een klein plaatsje precies tussen LP en Vientiane (hoofdstad) in. Eigenlijk stelt het niet veel voor maar toch is dit de grootste trekpleister van Laos. Hier is namelijk het fenomeen 'tuben' ontstaan. Stel je een prachtige bergrivier voor, zet er flonders langs de kant met barren erop, bouw met touwen en bomen een soort van trapezen en gooi een paar honderd jonge backpackers in een tube het water in.
Ik kan je vertellen, levensgevaarlijk! En dan letterlijk, een local wist me te vertellen dat er dit jaar 'pas' drie mensen zijn overleden tijdens het tuben doordat ze met hun dronken hoofd van de veel te hoge swings af zijn gegaan of gewoon niet meer wisten hoe ze moesten zwemmen.
Ik kan je ook vertellen, wat een feest! Beste zwempartijtje waar ik ooit ben geweest! Want ondanks alle gruwel verhalen konden we dit natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan en hebben we niet 1, maar 2 dagen getubed. Vanaf een uurtje of 11 's ochtends is iedereen er weer klaar voor en gaan er TukTuk's vol richting de rivier. Drinken uit glazen is voor mietjes, hele emmers (daar zijn de buckets weer!) met alcohol worden er leeg gelurkt. De beats bleren door de speakers en het zonnetje schijnt lekker. Af en toe even een plonsje (al dan niet met een swing) het water in ter verkoeling. Tot een uur of half 6, dan de TukTuk terug om de tube op tijd in te leveren. Eigenlijk is het de bedoeling dat je met de tube de hele rivier af dobbert maar niemand die dat redt omdat ze te lang in de barren blijven hangen. (Kleine kanttekening, dag twee heb ik echter op wonderbaarlijke wijze wel de eindstreep gehaald door te tuben..) Rond een uur of 8/9 heeft iedereen gedoucht en gegeten en wordt er verder gefeest in barren in het stadje zelf. Dankzij de geweldige avondklok in Laos krijgt iedereen voldoende nachtrust en sluit alles zo rond 00.00 uur...

Misschien begrijp je dat Maxine en ik tussen die twee dagen in even een dagje wat anders hebben gedaan. We besloten te gaan mountainbiken. Ook Sandra uit Nederland, die we al eerder bij de Gibbon Experience hadden ontmoet (andere groep) en de eerste dag tijdens het tuben weer tegen waren gekomen, sprong als een ware Hollandse op de fiets en ging dus gezellig mee. Met een guide hebben we een goede tocht gemaakt naar een grote grot waarin we zijn geweest, een lagoon waarin we hebben gezwommen en een dorpje waarin de mensen ons vriendelijk begroetten. Aan het einde van de tocht toch aardig bekaf maar het was erg leuk en hebben weer wat meer van Laos gezien!

Vanmorgen vroeg zijn Maxine, Sandra en ik met de local bus naar Vientiane vertrokken. Natuurlijk weet je dat je van een local bus alles kan verwachten maar toch komen we steeds weer voor verrassingen te staan. Nu stond er een motorbike midden in het gangpad en waren uiteraard alleen de drie stoelen daarachter nog vrij. Dus wij over de stoelen en banken (met mensen) geklauterd en hebben we uiteindelijk ons plekje bereikt. Eenmaal in Vientiane, nadat we een slaapplek hadden geregeld, zijn Sandra en ik naar het Buddhapark gegaan. Dit is eigenlijk een grote beeldentuin met een heleboel Buddha beelden. Een uit de handgelopen hobby van iemand die de beeldjes verzamelde en steeds groter en groter wilde. We hebben onze ogen uitgekeken naar deze prachtige beelden en vonden het jammer dat we niet de verhalen achter de verbeeldingen kenden.
Na het Buddha park hebben we ook nog het nationaal monument van Laos bezocht. Een enorme gouden 'stupa'. Mooi om te zien omdat de namiddag zon het goud van zijn goede kant liet zien.

Verder is er in Vientiane voor ons niet zoveel speciaals meer te zien en reizen we daarom morgen door naar het zuiden van Laos waar geen grote steden meer te bekennen zijn en we weer back to basic gaan. Lekker, heb er zin in!Internet in Laos is uitermaaaate traag en daarom lukt het me niet om alle foto's die ik wilde plaatsen te plaatsen, jullie moeten het hier even mee doen! Enjoy!

Dikke kus Jolise

ps. hoe was pakjesavond? Iedereen nog in Nederland of zijn er stouterts naar Spanje vertrokken?